zouzounews

Του Θανάση Νικολαΐδη ΨΑΞΑΜΕ για μελανές «στιγμές» του εθνικού-κοινωνικού μας βίου.  Μας χτύπησε η μπόχα και περιμένουμε. Τη Δικαιοσύνη. Για ενόχους και αθώους. Για το δίκαιο και την ιστορία. ΜΙΛΑΜΕ για «Ολυμπιακούς» της ρεμούλας (σε πρώτη ματιά και δια γυμνού οφθαλμού). Για την προετοιμασία τους επί Σημίτη και την εκτέλεσή τους επί Κ. Καραμανλή. ΜΕ τους υπουργούς του (Λαλιώτης, Σουφλιάς) στο ΥΠΕΧΩΔΕ έκαστος εξαφανισμένους. Με τις πολιτικές τους ευθύνες, ως πρωθυπουργοί, θαμμένες στα τρίσβαθα του βουνού. Και θα κληθεί η Δικαιοσύνη να το σκάψει με ένα...σκαλιστήρι. Χωρίς τα μέσα που της χρειάζονται και χωρίς τη (λεγόμενη) πολιτική βούληση των πολιτικών μας σύμμαχο και αρωγό. ΚΙ αν…τολμούσες (τότε) να ξεστομίσεις «δεν αντέχουμε τους Ολυμπιακούς και έπεται ρεμούλα και φαγοπότι», έπρεπε να ξορκίσεις τον κακό σου λόγο και ν’ αποδιώξεις τη σκέψη. Κινδύνευες ως…ανθέλληνας. ΜΑΣ πλάκωσαν τα σκάνδαλα και ο «Φάκελος Ολυμπιακοί» κλειστός. Σαν εκείνον της Κύπρου, που θ’ ανοίξει όταν ...

Του Θανάση Νικολαΐδη ΑΓΑΠΑΜΕ τους αγρότες, αλλά πιο πολύ αγαπούσαμε τον παλιό (και μη επιχειρηματία) αγρότη, που καλλιεργούσε τη γη ακουμπώντας τα χέρια του πάνω της. Ύστερα πλάκωσαν τα μηχανήματα. Κι έγινε «καρούλι» ο βαρύς μεταλλικός σωλήνας για πότισμα στο βάλτο.   Η αγρότισσα που ξύπναγε χαράματα για τα καπνά φορώντας…κουνουπιέρα μεταμορφώθηκε σε σύζυγο επιχειρηματία, με αλλοδαπούς στη δούλεψή του. Έπιανε σειρά στα «Μποντιλάιν» και για μανικιούρ, φόραγε (γιατί όχι;) και μοντελάκια. Το δικαιούτο, μιας και τα παραπάνω δεν είναι αποκλειστικότητα των κυριών του Κολωνακίου, που δεν δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους.   ΑΦΗΝΟΥΜΕ τον αγρότη και τις φάσεις της εξέλιξής του. Πάμε στον εκπρόσωπό του. Το πληροφορήθηκε ξαφνικά πως υπάρχει συνδικαλισμός και πήρε φωτιά. Δειλά, στην αρχή, κι ύστερα ξεθάρρεψε. Είδε πως για τον αγροτοσυνδικαλιμό δεν απαιτούνται ειδικά προσόντα και υψηλή μόρφωση. Μια-δυο, λοιπόν, και φτιάχνει την ομάδα του, με τους πιστούς. Γνωστούς και γείτονες, (συν)καλλι...